جدیدترین تست هوش جهان | کلیک کنید

جدیدترین تست هوش جهان | کلیک کنید

ریپورتاژ آگهی
چرا اشتراک ماهانه جای خرید یک‌ باره را گرفته؟ نگاهی به گیم پس و اقتصاد اشتراکی مدت مطالعه: 5 دقیقه
ای سنج 23 آبان 1405 مدت مطالعه: 5 دقیقه

چرا اشتراک ماهانه جای خرید یک‌ باره را گرفته؟ نگاهی به گیم پس و اقتصاد اشتراکی

اشتراک ماهانه جای خرید یک‌باره را گرفته چون برای هر دو طرف یک وعده‌ی ساده دارد: خریدار هزینه‌ای قابل‌پیش‌بینی می‌پردازد و به کتابخانه‌ای بزرگ دسترسی می‌گیرد، و سازنده یا پلتفرم به‌جای درآمد پراکنده‌ی روزهای عرضه، جریان درآمدی منظم پیدا می‌کند. اشتراک گیم پس یکی از روشن‌ترین نمونه‌های این تغییر در دنیای بازی است و نشان می‌دهد اقتصاد اشتراکی فقط یک مد گذرا نیست، بلکه تغییری در شیوه‌ی فکر کردن به مالکیت است.

 

سلب‌ مسئولیت: تحریریه‌ی ای سنج در تهیه‌ این محتوای تبلیغاتی نقش نداشته و مسئولیتی در قبال صحت آن ندارد.

صورت‌حساب ماه گذشته را باز کنید

اگر فهرست پرداخت‌های ماه گذشته‌ی خود را مرور کنید، احتمالاً چند ردیف تکراری پیدا می‌کنید: موسیقی، ویدیو، فضای ابری، یک سرویس بازی و شاید یک اپلیکیشن آموزشی. هیچ‌کدام از این ردیف‌ها مبلغ سنگینی نیست، اما همه با هم یک عادت مالی تازه ساخته‌اند. فرق این الگو با یک دهه‌ی پیش آشکار است؛ آن زمان هر محصول را جداگانه می‌خریدیم و امروز بیشتر هزینه‌ی سرگرمی ما شکل اشتراک ماهانه پیدا کرده است.

پیش‌بینی‌پذیری هزینه؛ دلیل اول رفتار مصرف‌کننده

یکی از قوی‌ترین دلایل این گرایش، قابل‌پیش‌بینی بودن است. در خرید یک‌باره، تصمیم سنگین است: باید پیش از تجربه‌ی محصول مبلغ کامل را بپردازید و فقط به نقد و تریلر تکیه کنید. در اشتراک، ریسک تقسیم می‌شود. اگر محصول خوشتان نیامد، دوره‌ی بعد را تمدید نمی‌کنید و ضرر محدود می‌ماند.

روان‌شناسی پرداخت هم در این میان نقش دارد. مبلغ کوچک ماهانه در ذهن «ناچیز» ثبت می‌شود، حتی وقتی مجموع سالانه‌اش عدد قابل‌توجهی باشد. اقتصاددانان رفتاری از چنین پدیده‌هایی با اصطلاح «درد پرداخت» حرف می‌زنند: پرداخت یکجا بیشتر حس می‌شود و پرداخت‌های کوچک و منظم کمتر. نتیجه این است که آستانه‌ی تصمیم برای شروع پایین می‌آید و کاربران راحت‌تر سراغ سرویس تازه می‌روند.

اشتراک گیم پس؛ مثال روشن از دسترسی به‌جای مالکیت

در اشتراک گیم پس، کاربر دیگر یک بازی را نمی‌خرد، بلکه حق بازی کردن در یک کتابخانه‌ی چرخان را می‌خرد. ماهیت این مدل در همین جمله است: تا زمانی که اشتراک فعال است، بازی‌ها در دسترس‌اند و وقتی اشتراک تمام شود، دسترسی هم تمام می‌شود. این همان تفاوت «دسترسی» و «مالکیت» است.

دسترسی مزیت‌هایی دارد که در خرید تکی کمتر پیدا می‌شود. کاربر می‌تواند ژانرهایی را امتحان کند که هرگز برای آن‌ها پول جداگانه نمی‌داد. بازی‌های مستقل و کمتر شناخته‌شده فرصت دیده شدن می‌گیرند. و کاربرانی که وقت محدود دارند، می‌توانند چند بازی کوتاه را پشت‌سر هم تجربه کنند، بی‌آنکه برای هر کدام تصمیم مالی بزرگ بگیرند. در مقابل، هزینه‌اش این است که چیزی در دست شما نمی‌ماند؛ کتابخانه‌ی بازی‌های شما فقط تا وقتی تمدید می‌کنید معنا دارد، و بازی‌ای که از فهرست خارج شود دیگر در دسترس نیست.

تبلت با فهرست رنگی اشتراک‌ها و نماد تمدید ماهانه

پرداخت اشتراک در فروشگاه‌های اپلیکیشن

بخشی از اشتراک‌ها، مثل بسیاری از سرویس‌های موسیقی، آموزش و ابزار، مستقیم از طریق فروشگاه‌های اپلیکیشن تمدید می‌شوند. برای کاربرانی که ترجیح می‌دهند پرداخت را از کارت بانکی جدا نگه دارند، گیفت کارت اپ استور و گوگل پلی راهی است که اعتبار حساب فروشگاه را شارژ می‌کند و بعد از آن اشتراک ماهانه‌ی اپلیکیشن‌ها از همان اعتبار پرداخت می‌شود. این روش یک مزیت رفتاری هم دارد: چون اعتبار مبلغ مشخصی است، سقف هزینه‌ی اشتراک‌ها از قبل معلوم است و پرداخت خودکار نمی‌تواند از آن فراتر برود. فقط باید توجه کرد که منطقه‌ی کارت با منطقه‌ی حساب فروشگاه یکی باشد و نوع اعتبار با همان فروشگاه سازگار باشد، چون اعتبار این دو فروشگاه قابل جابه‌جایی با هم نیست.

برای این منظور سایت‌های معتبر اینترنتی مانند جیبونیک می‌تواند فرایند کاربران را در خرید گیفت کارت‌ها تسهیل کند.

اثر مدل اشتراکی بر ناشران و سازندگان

مدل اشتراکی فقط رفتار خریدار را عوض نکرده، اقتصاد ناشران را هم تغییر داده است. ناشر در مدل سنتی بخش زیادی از درآمد را در هفته‌های اول عرضه می‌گیرد و بعد از آن، فروش معمولاً افت می‌کند. در مدل اشتراکی، ناشر می‌تواند با پلتفرم قراردادی ببندد که درآمدی مشخص را پیش از عرضه تضمین می‌کند. این برای تیم‌های کوچک که بودجه‌ی تولید محدود دارند، مثل یک بیمه عمل می‌کند.

اما این سکه روی دیگری هم دارد. وقتی بازی وارد کتابخانه‌ی اشتراکی می‌شود، بعضی بازیکنان دیگر انگیزه‌ای برای خرید جداگانه ندارند و فروش مستقیم آن بازی ممکن است کاهش یابد. به همین دلیل بسیاری از ناشران بین «حضور در اشتراک» و «فروش تکی» تعادل برقرار می‌کنند؛ مثلاً بازی‌های جدید را بعد از یک دوره وارد اشتراک می‌کنند، یا برای عناوین بزرگ از روش دیگری استفاده می‌کنند. اینکه کدام راه برای کدام اثر درست است، هنوز میان صنعت محل بحث است و جواب یکسانی ندارد.

اثر دیگر، تغییر معیار موفقیت است. در فروش تکی، تعداد نسخه‌ی فروخته‌شده مهم است. در اشتراک، چیزی مانند زمان بازی، میزان نگهداشت کاربر و ماندگاری در کتابخانه مهم‌تر می‌شود. این یعنی طراحان باید به این فکر کنند که بازی نه فقط فروخته شود، بلکه کاربر را درگیر نگه دارد. این تغییر انگیزه در طراحی بازی اثر می‌گذارد و می‌تواند هم به محتوای عمیق‌تر کمک کند و هم به بازی‌هایی که عمداً زمان زیادی از کاربر می‌گیرند.

چرا کاربر هنوز هم گاهی خرید یک‌باره را ترجیح می‌دهد؟

با همه‌ی جذابیت اشتراک، خرید یک‌باره از میدان خارج نشده است. کسانی که بازی‌ها را سال‌ها نگه می‌دارند و چند بار به سراغ آن‌ها می‌روند، معمولاً مالکیت را ترجیح می‌دهند. برای بازی‌هایی که یک کاربر مدت طولانی بازی می‌کند، حساب سرانه‌ی خرید یک‌باره می‌تواند به‌صرفه‌تر باشد. و برای کسانی که اتصال اینترنت ناپایدار دارند یا نمی‌خواهند وابسته به یک سرویس باشند، مالکیت امنیت بیشتری می‌دهد.

واقعیت این است که بازار به سمت «ترکیب» می‌رود، نه حذف یکی از دو مدل. بسیاری از کاربران اشتراک را برای کشف و تنوع نگه می‌دارند و بازی‌های محبوب خود را جداگانه می‌خرند. این الگوی ترکیبی احتمالاً در سال‌های آینده فراگیرتر می‌شود، چون هر دو نیاز را پوشش می‌دهد.

دام‌های اقتصاد اشتراکی برای بودجه‌ی شخصی

مدل اشتراکی برای مصرف‌کننده هم خطر دارد. مهم‌ترین آن «اشتراک فراموش‌شده» است: سرویسی که یک بار امتحان کرده‌اید و هنوز در صورت‌حساب شما هست. به‌خصوص تمدید خودکار باعث می‌شود پرداخت ادامه پیدا کند، حتی وقتی استفاده‌ای در کار نیست.

مشکل دوم افزایش تدریجی هزینه است. سرویس‌ها پس از جا افتادن در رفتار کاربر، ممکن است قیمت را بالا ببرند یا بعضی امکانات را به بسته‌های گران‌تر ببرند. چون کاربر به آن عادت کرده، تصمیم به ترک آسان نیست. این پدیده را «هزینه‌ی جابه‌جایی» می‌نامند و یکی از دلایلی است که پلتفرم‌ها روی کتابخانه‌ی منحصربه‌فرد سرمایه‌گذاری می‌کنند.

چند عادت ساده این خطرها را کم می‌کند:

  • یک فهرست از همه‌ی اشتراک‌ها با تاریخ تمدید و میزان استفاده بسازید و هر ماه مرورش کنید.
  • برای مجموع هزینه‌ی اشتراک‌ها یک سقف ماهانه تعیین کنید؛ هر اشتراک تازه باید جای یکی از قبلی‌ها را بگیرد.
  • چند روز پیش از هر تمدید یادآور بگذارید تا فرصت لغو داشته باشید.
  • مبلغ سالانه‌ی هر اشتراک را حساب کنید، نه فقط مبلغ ماهانه‌ی آن را.
  • اشتراک‌ها را چرخشی استفاده کنید: وقتی یک فصل بازی خود را تمام کردید، آن را لغو کنید و بعداً دوباره فعال کنید.

آینده‌ی مدل اشتراکی چه شکلی خواهد داشت؟

به نظر می‌رسد سرویس‌های اشتراکی در حوزه‌هایی فراتر از سرگرمی هم رشد کنند، اما کاربران هم باتجربه‌تر شده‌اند. آن‌ها دوره‌ی آزمایشی را با دقت استفاده می‌کنند، سرویس‌ها را با هم مقایسه می‌کنند و اشتراک کم‌ارزش را زود کنار می‌گذارند. این رفتار شرکت‌ها را مجبور می‌کند ارزش واقعی ارائه دهند و فقط به قفل‌کردن کاربر اکتفا نکنند.

برای ناشران، سؤال کلیدی این است که چطور از اشتراک به‌عنوان مسیر کشف استفاده کنند بی‌آنکه مخاطب وفادار خود را از دست بدهند. برای کاربران، سؤال کلیدی ساده‌تر است: آیا این ماه واقعاً از این سرویس استفاده کرده‌ام؟ پاسخ صادقانه به همین پرسش، تفاوت اشتراکی که ارزش دارد و اشتراکی که فقط هزینه است را روشن می‌کند.

در نهایت، مدل اشتراکی نه خوب مطلق است و نه بد مطلق؛ ابزاری است که به رفتار استفاده‌کننده بستگی دارد. کسی که اشتراک را آگاهانه انتخاب می‌کند و مرتب بازبینی می‌کند، از آن سود می‌برد. کسی که خرید را به تمدید خودکار می‌سپارد، شاید ماه‌ها برای چیزی هزینه کند که استفاده نمی‌کند. تفاوت اصلی در توجه و برنامه‌ریزی است، نه در خود مدل.

منبع: JIBONIC.COM

 
 

 

 

جهت نمایش بیشتر اصطلاحات کلیک نمایید
لطفا امتیاز خود را برای این محتوا ثبت کنید