مدت مطالعه: 4 دقیقه 
ای سنج
15 بهمن 1404
مدت مطالعه: 4 دقیقه آیا بالاخره کنار گذاشتن قاب گوشی بیخطر است؟ من امتحان کردم
با مقاومتر شدن گوشیهای هوشمند، موج تازهای از افراد معتقدند قاب گوشی مخصوص آدمهای ترسو است! من هم به این فرقه بدون قاب پیوستم، با چند کارشناس حرف زدم و خودم را برای صدای خرد شدن شیشه گوشی آماده کردم. چند ماه قبل وارد یک فروشگاه اپل شدم تا یک آیفون جدید بخرم. بعد از بررسی مدلها و ارتقاها، فروشندهای خوشبرخورد گفت قیمت نهایی میشود ۱۱۹۹ دلار (۹۱۹ پوند). وقتی گفتم این مبلغ تقریبا برابر اجاره یک ماه خانهام است، خندید و گفت: «پس بهتره برای خرید قاب گوشی دست بجنبونی»
با اینکه قیمت گوشیهای موبایل سر به فلک کشیده، بعضی از افرا راه دیگری را انتخاب کردهاند؛ آنها گوشیهایشان را بدون قاب و بدون محافظ صفحه استفاده میکنند. بعضی از این آدمها را میشناسم. گوشیهایشان براق است، با فریمهای تیتانیومی و شیشهای که با دقت مهندسی شده و کاملا در معرض دید قرار دارد. آنها خیلی راضی و بیخیال به نظر میرسند. نکند همهاش تلقین ذهن من باشد؟ نکند تنها چیزی که بین من و لذتِ بیقاب بودن فاصله انداخته، ترس است؟
چند هفته بعد، یکی از دوستانم که از طرفداران سرسخت استفاده بدون قاب است، گوشی آیفونش را به دستم داد و گفت: «بابا ولش کن!، فقط ببین لمسش چه حس خوبی داره.» بدون قاب، گوشی واقعا خوشچهرهتر بود و توی دست هم خیلی بهتر مینشست. ادامه داد: «الان گوشیها رو مقاومتر میسازن. من مدام میاندازمش زمین، هیچ اتفاقی نمیفته.» اما من تصمیم گرفتم قاب گوشیام را کنار بگذارم و یک ماه زندگی بدون قاب را تجربه کنم.
سلب مسئولیت: تحریریهی ای سنج در تهیه این محتوای تبلیغاتی نقش نداشته و مسئولیتی در قبال صحت آن ندارد.
درباره کیفیت و احتمال شکستن شیشه
مدتهاست بحثهایی جریان دارد درباره اینکه استفاده نکردن از قاب گوشی برای بعضیها به نوعی نماد جایگاه اجتماعی تبدیل شده؛ نشانهای از اعتمادبهنفس و کلاسً! مثلا وقتی با مدیران فناوری و کارآفرینها مصاحبه میکنم، بهندرت گوشی با قاب میبینم. یوسف علی، مدیرعامل پلتفرم صوتی زنده Blast Radio، میگوید: «به نظرم واقعا عجیبه که یه دستگاه لوکس هزار دلاری رو که بهخاطر طراحی و متریالش معروفه بخری، اما تمام روز دستت روی یک قاب پلاستیکی ارزون باشه! شبیه اینه که برای حفظ پارچه مبل، رویش روکش وینیل بکشی.»
انکار نمیکنم که هفته اولِ بدون قاب بودن، حس خفن بودن خاصی به من داد؛ اما مدها میآیند و میروند. چیزی که من دنبالش هستم واقعیت است! تقریبا همه برندهای بزرگ موبایل، از اپل و گوگل گرفته تا هواوی و سامسونگ، از گوریلا گلس یا دیگر محصولات Corning برای تمام یا بخشی از صفحه نمایشهایشان استفاده میکنند. البته در گوشیهای قدیمیتر یا برندهای اقتصادی استثناهایی وجود دارد، اما در مجموع Corning بازار را در اختیار دارد.
تحقیقات Corning شامل شکنجههای حسابشده و منظم گوشیها است تا بفهمند دقیقا چه چیزی خراب میشود و چطور میتوان جلوی آن را گرفت. گوشیها زیر دستگاههای مخصوص خراش میروند، داخل محفظههایی همراه با کلید خودرو میچرخند تا شرایط جیب شلوار شبیهسازی شود. Corning حتی گوشیهای شکسته کاربران واقعی را جمعآوری میکند تا الگوهای آسیب غیرمعمول را بررسی کند.
وقتی گوشی شما میشکند، در اغلب مواقع این صفحه نمایش است که آسیب میبیند، اما گوشیهای هوشمند امروزی بسیار مقاومتر هستند. در سال ۲۰۱۶، Corning اعلام کرد که گوریلا گلس ۵ در آزمایشگاه میتواند سقوط از ارتفاع ۰٫۸ متر را تحمل کند. این عدد در سال ۲۰۲۰ با گوریلا گلس Victus به ۲ متر رسید. گوریلا آرمور ۲، یکی از جدیدترین محصولات Corning که در گوشی Samsung Ultra S25 استفاده شده، توانسته سقوط از ارتفاع ۲٫۲ متر را هم تاب بیاورد.
انتخاب قاب گوشی؛ ضرورت یا علاقه؟
واقعیت این است که به خود فرد بستگی دارد! بعضیها حس گوشی بدون قاب را دوست دارند، بعضیها دنبال حداکثر محافظت هستند و عدهای هم صرفا برای زیبایی قاب انتخاب میکنند. به هر دلیلی که باشد، کاربران قاب گوشی جمعیت بسیار بزرگی را تشکیل میدهند. یک شب در آشپزخانه ایستاده بودم و لیوان آب دستم بود که هوس آخرین گشتوگذار شبانه در اینترنت به سرم زد. وقتی گوشی را با عجله از جیبم بیرون کشیدم، انگشتانم لیز خورد. آیفون تمیز و براقم با قوسی وحشیانه در هوا پرتاب شد، به کنار یخچال خورد و با گوشهاش محکم روی زمین، کنار پایم فرود آمد. اما وقتی نگاهش کردم، سالم بود، شاید به لطف شیشه مقاوم یا کف نرم آشپزخانهام!
بدون قاب بودن گوشی باعث شده بیشتر حواسم به گوشی باشد و مثل قبل کورکورانه در آن غرق نشوم. من نمیگویم صفحه نمایش هیچوقت خش برنمیدارد و اگر گوشی به شکل بدی بیفتد یا روی یک سنگ کوچک فرود بیاید، باید با آن خداحافظی کنید، اما اگر گوشی از جیب شلوارتان موقع راه رفتن بیفتد، واقعیت این است که به احتمال زیاد نمیشکند. ولی سوال مهم این است: «آیا اهل خطر هستید؟»
در روز بیست و ششم از ماهِ بدون قاب بودنم، با عجله از خانه بیرون میرفتم. بالای راه پله ساختمان ایستاده بودم و گوشی را برداشتم تا وضعیت مسیر رفتنم به محل کار را چک کنم. لحظه بعد ناگهان گوشی دیگر در دستم نبود و جلوی چشمم به پایین پرت میشد. با اضطراب دیدم یکبار، دو بار و سه بار از پلهها پایین افتاد و در نهایت با صدایی خشک، پایین پلهها متوقف شد.
با عجله پایین رفتم تا نجاتش بدهم و دیدم گوشه بدنه آلومینیومی آیفونم یک بریدگی کوچک برداشته است، اما شیشه به شکلی معجزهآسا، کاملا سالم مانده بود. روزهای باقیمانده این تست را با احتیاط بیشتری گذراندم؛ در مترو گوشی را محکم در دست میگرفتم، هر بار که آن را برمیداشتم یا زمین میگذاشتم سعی میکردم آگاهانه عمل کنم و در مجموع، خیلی ساده، کمتر از گوشیام استفاده میکردم.
اما دوستم آنقدر خوششانس نبود! دفعه بعد که در پارک همدیگر را دیدیم، از او پرسیدم گوشیاش چه وضعی دارد. گفت: «افتضاح! افتاد زمین. کاملا خرد شده، ترک خورده؛ هم جلوی گوشی، هم لنز دوربین.» البته آیفون او قدیمیتر بود. شاید اگر شیشه سرامیکی جدیدتر داشت، نجات پیدا میکرد. شاید هم نه!
نتیجه نهایی چی شد؟
هر چقدر هم صفحه نمایش را در حمام نمک بخوابانند، شیشه بالاخره شیشه است و میشکند؛ اما حالا به این نتیجه رسیدهام که در گوشیهای جدیدتر استفاده نکردن از قاب واقعا میتواند یک انتخاب باشد، به شرطی که حاضر باشید خطرات آن را بپذیرید. با این حال، تا پایان آن یک ماه، اعصابم کاملا فرسوده شده بود. انگار روی طناب راه میرفتم؛ با اینکه از ضربهها و افتادنهای زیادی جان سالم به در برده بودم، هر بار که گوشی لب مرز سقوط قرار میگرفت، برایم مثل یک هشدار جدی بود. در نهایت، دوباره برای خرید کاور آیفون اقدام کردم؛ اما هر از گاهی، فقط برای هیجانش، قاب را درمیآورم و میگذارم گوشیام باد را روی شیشهاش حس کند.
