معنی نظریه میدانی
field theory (fēld ˈTHiərē)
یک رویکرد سیستماتیک که رفتار را بر اساس الگوهای روابط متقابل پویا بین افراد و وضعیت روانی، اجتماعی و جسمی که در آنها وجود دارد، توصیف می کند.
انجمن روانشناسی آمریکا(APA)
در روانشناسی، یک رویکرد سیستماتیک که رفتار را بر اساس الگوهای روابط متقابل پویا بین افراد و وضعیت روانی، اجتماعی و جسمی که در آنها وجود دارد، توصیف می کند. این وضعیت به عنوان فضای میدان یا فضای زندگی شناخته می شود و فعل و انفعالات پویا به عنوان نیروهایی با ظرفیت مثبت یا منفی تصور می شوند. [پیشنهاد شده توسط کورت لوین]
ویکی پدیا انگلیسی (wikipedia)
نظریه میدانی یک نظریه روانشناختی است (دقیق تر: روانشناسی توپولوژیک و برداری) که الگوهای تعاملی بین افراد و زمینه یا محیط کلی را بررسی می کند. این مفهوم ابتدا با ریشه در دیدگاه جامع نظریه های گشتالت در روانشناسی ظهور کرد. در دهه 1940 توسط کورت لوین، روانشناس گشتالتی ساخته شد.
فرهنگ جامع روانپزشکی(CDP)
در واقع مجموعه ای از نظریه هاست که همگی بر محیط روانشناختی کلی تمرکز نموده و رفتار را بر پایه تعامل بین قسمتی از میدان با بقیه آنها توجیه می کنند. نظریه میدانی از روانشناختی گشتالت و در درجه اول با مطالعات ولفانگ کهلر و کورت لوین پدید آمد.
