معنی تجربه نگری
empiricism (ɪmˈpɪrɪsɪzəm)
نظریه ای فلسفی مبتنی بر اینکه تنها منبع معلومات تجربه عینی و حقیقت مشهود است.
انجمن روانشناسی آمریکا(APA)
یک رویکرد معرفت شناختی که استدلال می کند که هرگونه آگاهی از حقایق از تجربه ناشی می شود یا برای تأیید نیاز به تجربه دارد. تجربه گرایی به ویژه امکان ایده های ذاتی را نفی می کند و معتقد است که ذهن در هنگام تولد مانند یک کاغذ خالی است. در قرون 17 و 18، تجربه گرایی به عنوان یک رویکرد سیستماتیک به فلسفه در آثار جان لاک، جورج برکلی و دیوید هیوم توسعه یافت.
فرهنگ لغت آکسفورد(ODE)
استفاده از آزمایش یا تجربیات به عنوان مبنایی برای ایده های خود
فرهنگ لغت کمبریج(CALD)
اعتقاد به استفاده از روش های تجربی.
فرهنگ جامع روانپزشکی(CDP)
نظریه ای فلسفی مبتنی بر اینکه تنها منبع معلومات تجربه عینی و حقیقت مشهود است. از نظر تاریخی تجربه نگری از عقاید عده ای از فلاسفه قرون 17 و 18 بریتانیا مثل لاک، هیوم، برکلی و هارتلی بر می آید. برای فهم صریح این اصطلاح لازم است تجربه نگری به عنوان یک نظریه و تجربی نگری به عنوام یک روش تفکیک شود. در این نظریه فرش آن لسا مه معلومات از تجربه و یادگیری بدست می آید.
ویکی پدیا انگلیسی (wikipedia)
در فلسفه، تجربه گرایی نظریه ای است که ادعا می کند دانش منحصراً یا عمدتاً از تجربه حسی ناشی می شود. در کنار عقل گرایی و شکاکیت، این یکی از دیدگاه های متعدد در معرفت شناسی است. تجربه گرایی بر نقش شواهد تجربی در ایده پردازی تأکید می کند تا ایده ها یا سنت های ذاتی. با این حال، تجربه گرایان می توانند استدلال کنند که سنتها (یا رسوم) در نتیجه روابط تجربیات حسی قبلی بوجود می آیند.
